شرط اساسی اعتماد به نفس، خود شیفتگی است.

و اساسی ترین مانع اعتماد به نفس، خود شکنی است.

برای اینکه اعتماد به نفس داشته باشید، باید خود شیفته گردید. باید عاشق جسم و روح خود باشید. و برای رسیدن به این «خود شیفتگی» باید شناخت و درک درستی از خویشتن خویش داشته باشید.

برای خود شیفتگی همین بس که بدانید «انسانید»، اشرف مخلوقاتید، تجلی کائناتید. شاهکار خداوندید. بین این همه آفریده، جماد و نبات، جاندار و بیجان، شما شایستگی انسان بودن را پیدا کرده‌اید و برترین موهبتهای الهی یعنی قدرت و اراده و اختیار و تواناییهای ذهنی فوق العاده، به شما داده شده است.

شما در حقیقت، برگزیده آفریدگان خدایید.

پیچیده‌ترین کامپیوترهای جهان، اگرچه به ظاهر، تواناییهای حافظه‌ای فراوان دارند، هیچگاه نمیتوانند جایگزین حافظه شگرف شما باشند.

شما بر تمام این جهان، تسلط دارید. شما قدرت خلاقیت و نوآوری دارید.

شما قادرید دگرگون شوید و به شیوه‌ای کاملاً نوین به دنیا بنگرید.

کامپیوترهای امروزی، قدرت جذب، ثبت و استدلال دارند ولی هرگز این قابلیتهای شما را ندارند.

خدا در قرآن فرموده است: شما را بر زمین و آسمان، مسلط ساختم.

(وَ سَخَّرَ لَکُم ما فِی السَموات وَ الاَرض)

شما جانشینان خدایید. هر صفتی که در خدا هست در شما هست ولی به شکلی محدود.

اگر خدا آمرزنده و بخشاینده است؛ شما هم هستید. اگر خدا کریم و بخشنده است، شما هم هستید، اگر خدا مهربان است، شما هم هستید و...

چرا که خداوند، خطاب به انسان می‌فرماید: ای انسان! من از روح خودم در تو دمیدم.

(وَ نَفَختُ فیه مِن روحی)

شاید درک همین یک جمله، اعتماد به نفس را در شما به کمال رساند.

دقایقی به این موضوع فکر کنید. به این که روح خدا در شما جریان دارد. به مقام«جانشین خدا بودن.»

به عظمت طبیعت، به وسعت کهکشانها و به شکوه جهان پیرامون خود فکر کنید. اکنون عظمت غیر قابل تصور آفریننده اینها را به یاد آورید. خداوند با این شکوه و عظمت «انسان» را خطاب قرار میدهد و به او می‌فرماید:

«تو را در زمین جانشین خود ساختم.» و هیچ کس را هم در این خطاب، مستثنی نمی‌کند.

وقتی شما خود را به درستی درک می کنید. توجه میکنید که روح الهی در شما جاری است؛ ناخودآگاه شیفته و مجذوب خود میشوید.

در حقیقت، مقدمۀ عشق به خود، عشق الهی است.

شما تنها زمانی احساس پست بودن، خوار بودن و بد بودن میکنید که خود را درست نشناخته باشید و به حقیقت انسان بودن خود پی نبرده باشید.

در چنین حالتی، شما جهان را هم، پست و بد می‌بینید، چرا که جهان، بازتاب خود ماست.

وقتی از خود بیزاریم، از همه بیزاریم و وقتی به خود عشق می‌ورزیم، جهان نیز در چشم ما دوست داشتنی است.

تمرین

هم اکنون جلوی آینه بروید. خود را دوستدارانه نگاه کنید و از صمیم قلب، به خود بگویید:

تو را دوست دارم چون تو برتر از فرشته‌ها هستی.

تو را دوست دارم چون تو بر گزیده آفریده‌های خدا هستی.

تو را دوست دارم چون تو تجلی کائنات هستی.

تو را دوست دارم چون روح خدا در تو جاری است.

تو شایسته ستایشی چون خداوند ستوده تو را آفریده است.

تو را دوست دارم.

هر روز، حد اقل یکبار این تمرین را جلوی آینه انجام دهید.

* مطالب فوق برگرفته از کتاب اعتماد به نفس در 10 روز تألیف م. حورایی است *